Frojd i seksualnost



Nešto se dogodilo oko 1890-te, nešto što je John C. Fout nazvao 'nova, istorijski specifična faza u istoriji seksualnosti'. Jasno je da naše poimanje onoga sto se tačno desilo oko 1890. u velikoj meri uslovljeno procenom Freudovog 'otkrića' Edipovog kompleksa, i na taj način i psihoanalize. Ključ za razumevanje razvoja Freudovog edipalnog modela je 'invencija homoseksualnosti' ili pre 'invencija heteroseksualnosti' u toku njegovog života. Freudova originalna teorija histerije (ili 'zavođenja') bavila se muškarcima koliko i ženama, što je on otvoreno predočio. Dobro je poznato da ono što je najviše izazvalo bes bečke medicinske publike, koja je slušala prvo Freudovo predavanje po njegovom povratku od francuskog psihologa Jean-Martin Charcota, bilo to što je predavanje bilo posvećeno muškoj histeriji. U prvom modelu, Freud je rekonstruisao (ili izmislio) sećanja na zlostavljanje u detinjstvu ne samo za ženske pacijente, vec i za dečake - uključujući i svog brata - kao objašnjenje uzroka sopstvene muške histerije. Šest od osamnaest slučajeva pomenutih u radu na kom se zasniva njegova druga teorija - Etiologija histerije (1896), slučajevi su dečaka, ne devojčica. U jednom od najčuvenijih pisama svom prijatelju Wilhelmu Fliessu, Freud piše: 'Na nesreću, moj otac je jedan od onih perverznih ljudi i odgovoran je za histeriju mog brata (svi njegovi simtomi su karakteristični) i histerije kod nekoliko mlađih sestara ' (v. dole, Freud and Fliess, str. 230-31, tkd. 264).

Ovu teoriju predložio je sam Freud dosta direktno i to stanovište nam omogućava da ponudimo objašnjenje onoga što bi inače moglo da izgleda kao neočekivan, iznenadan razvoj psihoanalize. Freud je izgradio Edipov kompleks na pozadini muške histerije koju je otkrio kod sebe, dijagnoza koja ga je dalje označila kao žensku osobu i, prema tome, a u skladu sa tada aktuelnim modelom 'inverzije', kao homoseksualca. Ovo jasno proizilazi iz njegovog pisma Fliessu od 3. oktobra 1897, gde se poziva na 'rešavanje moje sopstvene histerije'(Freud and Fliess, 269). Posmatrano u ovom svetlu, Freudovo očigledno odbijanje svakog seksualnog kontakta u ranim četrdesetim dobija novo značenje. On ne bi bio prvi oženjen muškarac koji nije od 'sorte za brak', za koga, na kraju, preostaje celibat kao jedino fiziološki podnošljivo rešenje. Njegov čuveni incident onesvešćivanja sa Jungom 1912. protumačen je od strane samog Freuda, u čuvenom pismu sledbeniku Jonesu, kao moćni dokaz njegove stalne homoerotske želje. Interesantno je reći da je ova dijagnoza bila prihvaćena u samom psihoanalitičkom establišmentu, iako veoma diskretno. Godine 1951. je James Strachey, Freudov prevodilac na engleski, pisao Ernestu Jonesu: 'Bio sam veoma zainteresovan vašim prikazom ovih prikrivenih delova u pismima Fliesu. To je zaista potpun primer folie a deux, sa Freudom u neočekivanoj ulozi histeričnog partnera jednog paranoičara' (citirano u Mason, str. 216) . Ovo se lako tumači kao 'sa Freudom u neočekivanoj ulozi ženskog patnera muškarcu', gde histerija označava karakterističnu žensku neurozu, dok paranoja predstavlja karakterističnu mušku (homoseksualnu) neurozu. Štaviše, ovu dijagnozu u prepisci su Strachey i Jones nedvosmisleno povezali sa Freudovom 'biseksualnošću', pod kojom su, pišuci u 50-tim, podrazumevali ne teoriju androginije već tačno ono što danas označavamo ovom rečju - istovremenu seksualnu želju za muškim i ženskim objektima.

Zapanjujuće je koliko proučavaoci i tumači Freuda u poslednje vreme govore o jakom homoerotskom sadržaju u nekim od Freudovih ranih spisa, posebno u njegovim pismima Fliessu, i u Tumačenju snova, radu pisanom u približno isto vreme. Povezivanje homoerotskog sadržaja sa 'feminiziranim' muškarcima, uključenim u kategoriju histeričnih osoba, bila je uobičajena stvar kulture fin-de-siécle-a.

Činjenica da je teorija 'zavođenja' iznela na videlo Freudove sopstvene homoerotske sklonosti postaje jasna ako pogledamo dublje u njegovo shvatanje histerije koju Edipov model uklanja iz sećanja i potiskuje - histerije koju je Freud postavio sebi kao dijagnozu.

Ne bi trebalo da se shvati da je svaki histerogenični seksualni događaj homoseksualan. Kao što je očigledno jasno u slučajevima muške histerije, uključujući Freudovu, često je postojala ženska osoba koja zlostavlja. Sprengnether piše o Freudovom tumačenju incidenta u kome se sestra Wolfa Mana poigrala njegovim penisom: 'Freudov komentar o ovoj epizodi otkriva stepen do kog on povezuje ovo sa vrstom seksualnog poniženja koje je iskusio u rukama svoje sopstvene dadilje. On karakteriše sećanje Wolfa Mana o ovom događaju kao 'uvredljivo za pacijentovo samopouzdanje, kao ono secanje koje izaziva kontra-fantaziju u kojoj on uzima agresivnu ulogu'. Upravo je seksualna pasivnost muškarca ta koja 'feminizira' (i paradoksalno homoseksualizuje), a ne pol aktivnog subjekta. Ovaj transfer odigrava se unutar Freudovog tumačenja Wolfa Mana. Realnost (ili fantazija) ženske seksualne agresije uperene ka dečaku prebacuje se u 'feminiziranu' želju uperenu ka njegovom ocu. Freud piše: 'Dečak je putovao, a da nije razmatrao razliku polova, od njegove dadilje do oca' (S. Freud, Standard Edition XVII:46), misleći na isti put koji je on sam preduzeo u svojoj psihi, od dadilje do oca, tako predstavljajući nama kroz Wolfa Mana svoju sopstvenu feminiziranu i stoga, homoseksualnu želju.

Ovo tumačenje dobija jaku podrsku u čuvenom odlomku iz dela Tumačenje snova, u kome Freud ponavlja priču koju mu je otac ispričao, kako mu je gospodin koji je zahtevao da side sa trotoara oborio šešir sa glave. Dečak Freud upitao je oca šta je učinio i dobio odgovor da je otac ušao u blato i podigao šešir. Odrastao Freud, opisujući ovaj dogadaj, piše o svom razočarenju ovim 'neherojskim ponašanjem velikog, snažnog muškarca' (S. Freud, Standard Edition IV:197). U briljantnom tumačenju, McGrath raspravlja kako se šešir iz priče može po Freudu shvatiti kao simbol falusa, tako da 'obaranje šešira sa glave njegovog oca moglo direktno simbolisati za njega gubljenje muškosti Jakoba Freuda' (McGrath 64; v. Standard Edition V:361). Istoričar psihoanalize Samuel Slipp primetio je 'da je verovatno Freudovo rano edipalno iskustvo sa dominantnom majkom i pasivnim ocem njega dovelo do zaključka da muška homoseksualnost nastaje usled nepostojanja razrešenja Edipovog kompleksa i neuspeha u identifikaciji sa ocem' (Slipp, str. 6). Ono što nedostaje Slipovoj analizi jeste očigledan, logican zakljucak do kog se neumoljivo stiže, naime, da Freud samog sebe identifikuje kao 'homoseksualca'. To je jedini način na koji je Freudovo iskustvo moglo 'navesti njega' na takav 'zaključak'.

Freud je pisao svom prijatelju Wilhelmu Fliessu: 'Unapred se radujem našem sastanku kao utoljavanju gladi i žeđi. Ne donosim ništa sem dva načuljena uha i jedan prednji režanj podmazan za recepciju' (Freud and Fliess, 193). Različiti tumači Freuda koji su se usresredili u isto vreme na homoerotski sadržaj Freudovih ranih spisa dopunjuju se i zajedno doprinose mogucnosti snažne hipoteze koja se tice pitanja porekla Edipovog kompleksa. Freud je bio angažovan u nečemu što se može opisati samo kao jaka erotska veza sa svojim prijateljem. Razmenjivali su najintimnija pisma i imali 'sastanke' ('congresses'). Sledeća rečenica gore citiranog pisma uključuje pominjanje 'muške i ženske menstruacije kod iste osobe', to jest teorije biseksualnosti. Malo je verovatno da je ova asocijacija slučajna.

Didier Anzieu daje plašljivu, ali jetku opasku da su Freudova ljubavna pisma njegovoj verenici, Marthi, bila 'neka vrsta probe za njegovu kasniju prepisku sa Fliessom' (Freud and Fliess, 22). I zaista, ton ova dva dela prepiske je neverovatno sličan. Freud je pisao Marthi: 'Ljupka devojka... došla je ka meni (i) osnažila veru u moju sopstvenu vrednost i dala mi energiju za rad kada mi je bila najpotrebnija' (navedeno kod Anzieua, str. 22). Kasnije će napisati Fliessu: 'Kad pomislim na mnoge nedelje kada se osećam nesigurno, moja potreba da budem sa tobom se jako povećava' (Freud and Fliess, 89).

Kod muškog histerika i potiskivanje želje za ocem, pri prelasku na teoriju Edipovog kompleksa, na delu je potiskivanje samog Freudovog homoerotizma. Freud je bio motivisan u svojim odnosima sa muškarcima, posebno sa Fliessom, kroz priznanje homoerotskih želja, koje su u to vreme bile povezane i sa fantazijama 'inverzije' i sve-muškog stvaranja. Do kog stepena su ove želje bile osnova fizičkom zadovoljstvu nećemo nikada saznati, iako mogućnost deluje dosta neverovatno. Edipov kompleks je neumoljivo heteroseksualan, čak heteroseksistički po konceptu. Postepeno se otkrivao u svom punom heteronormativnom značenju , štaviše, približno u isto vreme kada je počinjao i proširio se rascep sa Fliessom, rezultujući onim što Freud kasnije označava kao savladavanje Fliessa (overcoming of Fliess), kao i savladavanje 'pomalo razuzdane homoseksualne investicije' (Freud and Ferenczi, 221). Prijateljstvo je bilo uveliko gotovo do avgusta 1901, iako se može raspravljati o tome da li je u tom trenutku Fliess bio motisan homoseksualnom panikom na razdvajanje od Freuda, a ne obratno. Izgleda da Freud u ovom periodu još uvek utvrduje vrednost homoerotizma; tek će u sledećoj dekadi konacno tvrditi da ju je 'prevazišao'. Godina 1910. je presudna - presudna kao 1897. Godine 1910, kako ćemo videti, Freud je tvrdio (u pismima Ferencziu) da je u poslednje vreme 'okupiran prevazilaženjem Fliessa' (Freud and Fliess, 221), odnosno potiskivanjem sopstvene homoseksualne želje. Te godine je pisao klasicnu studiju o muškoj paranoji: Psihotični dr. Schreber. Adekvatno objašnjenje ovog razvoja će, prema tome, naglasiti neophodnost razumevanja njihove povezanosti.

Prema Anzieuovom tumačenju, stvaranje psihoanalize je intimno povezano sa Freudovim poricanjem svoje 'homoseksualnosti'. Medutim, Anzieu je - kao i Schur i McGrath - shvatao ovaj događaj kao oslobađanje Freuda od Fliessovog pogubnog uticaja da bi bio slobodan da razvija svoje sopstvene teorije. Nepobitnost ovog objašnjenja često se dovodi u pitanje. Kada se jednom počne preispitivati, druge mogućnosti se praktično same pojavljuju. Freud je objasnio svoj raskid sa Breuerom Fliessu rečima: 'Da Breuerovo naginjanje ka muškom nije tako čudno, tako patetično, tako puno suprotnosti, kao i sve emocionalno u njemu, on bi bio divan primer onih vrsta dostignuća do kojih se androfilna kretanja kod muškaraca mogu sublimirati' (Freud and Fliess, 447). Ono što Freud ovde govori, a zaprepašcujuće je, jeste sledeće: da je Breuer bio otvoreniji i direktniji kada je reč o njegovoj homoerotskoj prorodi, bio bi vredniji prijatelj i oslonac Freudu. Da li ostaje mesta za sumnju da je takva poruka slana i Fliessu, upravo kada Freud priznaje nepremostiv jaz među njima dvojicom (7. avgust, 1901) ? Freud nikada nije u potpunosti prešao preko svoje ljubavi prema Fliessu, čak i prema tumačenju Jonesa. Zašto se Freud osećao zadovoljno svojim (sublimiranim) homoerotizmom u ranim 1890-tim, a kasnije osećao da mora da ga 'prevaziđe' (potisne), da 'prevazide' Fliessa, i stvori teoriju u kojoj je poricanje pasivnosti - ili feminiziranosti - projektovano kao 'kamen temeljac' psihe?

'Zvaničan' pogled na vezu između Freudovog raskida sa Fliessom i njegovog otkrica Edipovog kompleksa sumirao je Schur: 'Prepoznao je da su fantazije njegovih pacijenata, pre nego rana zavođenja, najčešći etiološki faktor njihove histerije; razrešio je sveprisutnu ulogu infantilne seksualnosti i posebno Edipovog konflikta u normalnom i abnormalnom razvoju. Sada je znao da je rešio jednu od najvećih zagonetki u prirodi. Ovim ubeđenjem postigao je i unutrašnju nezavisnost. U isto vreme njegova kritičnost bila je preusmerena na odnos sa Fliessom' (Freud, 139).

Freud je zaista napustio teoriju zavođenja tj. traumatsku teoriju histerije (fantaziju o svom sopstvenom 'zavođenju') istovremeno sa odvajanjem od Fliessa. U pismu u kome je prvi put najavljen Edipov kompleks, već je prisutan jak - iako indirektan i ironičan - nagoveštaj skepticizma prema Fliessovim teorijama, koji će na kraju biti jedan od glavnih razloga njihovog raskida. I Schur i McGrath označavaju jesen 1897. kao 'početak kraja'. Naravno, do konačnog raskida došlo je tek 1900. god. Ali ono što je bilo u pitanju tokom čitavog ovog perioda - kada se Freud nosio sa svojom rastućom ambivalencijom prema Fliessu i njegovim teorijama, kao i prema svojim teorijama zavođenja i Edipovog kompleksa - zapravo je rivalstvo između teorije seksualnosti koja bi ga heteroseksualizovala kroz potiskivanje homoerotizma i teorije seksualnosti koja je pretpostavljala njegov homoertizam, odražen u iskrenoj (iako neaktualizovanoj) homoerotsoj vezi njega i Fliessa.

Ukratko, ne samo da je nova teorija - psihoanaliza bila u suštini čin potiskivanja/ prevazilaženja, već sam edipalni model treba da bude protumačen kao potiskivanje homoerotske želje. Fundamentalne ideje o ljudskom seksualnom razvoju kod Freuda su neka vrsta paravana ili misli vezane za dublje, veoma uznemirujuće psihičke konstituente, koje je Freud pronašao u sopstvenoj histeriji, ali ga je to uspaničilo: želja za 'ženskošću', za pasivnošću, da se bude objekat želje drugog muškarca, čak da se začne sa drugim muškarcem. Analizirajuci druge, Freud je zapravo stigao do sebe.

Pravo pitanje koje ističe stvaranje heteronormativizirajućeg edipalnog modela je: šta je uzrok ovoj panici? Odgovor je - nju je proizveo splet istorijskih uticaja, uključujući patologizaciju 'homoseksualnog' (označavanje koje je tek nedavno postalo predmetom analize) i rasnu degradaciju Jevreja. Freud je osećao paniku usled govorne konfiguracije koju su mu nametnule tri duboko povezane kulturne pojave: rasne/polne osnove anti-semitizma, fin-de-siécle stvaranja seksualnosti (uključujući i 'homoseksualca') i jacanje savremenog hrišćanskog homofobičnog diskursa (tzv. pokret 'Hrišćanskih vrednosti'). Ove pojave su prouzrokovale savršeno preklapanje i sinergiju homofobije i anti-semitizma. Identifikujući sebe kao histerika i Fliessovog eromenosa (ili 'ženskog' partnera u 'grčkom' odnosu), Freud se opisao kategorijama u koje bi ga svrstali i anti-semitski pokreti XIX veka: feminizirani, patetični peder-Jevrej.

U drugoj polovini 1890-tih, Freud je uvideo (svesno ili ne) duboko problematične posledice svoje pozicije. Charcot je ukazivao na posebnu sklonost poljskih Jevreja ka histeriji. Jedan američki doktor tog vremena, Jevrej, pisao je: 'Sama jevrejska populacija (Varšave) gotovo je neiscrpan izvor primeraka histeričnih ljudi, posebno histerije kod muškaraca, za sve klinike u Evropi' (Fishberg, citirano kod Gilman, 'Image', str. 405). Usresređujući se na histeriju, posebno u svetlu sopstvene, samo-dijagnostifikovane histerije, Freudova sliku o samom sebi kolaborirala je sa jednom od najpostojanijih anti-semitskih teza - da su Jevreji treći pol: muškarci koji menstruiraju. Teza o muškarcu Jevreju kao vrsti žene se uvažavala počev najmanje od trinaestog veka, kada je bilo posvuda rašireno verovanje da muškarci Jevreju imaju menstruaciju.

Idealni muškarac Jevrej istočne Evrope bio je bledi, pasivni, studiozni yeshiva bokhur (tj. mlad čovek koji proučava Talmud) čija je žena (na kraju uvek završi sa nekom ženom) idealno robusna, energična i ekonomski aktivna. Ako je, kako Freud piše, nakon otkrivanja heteronormativizirajuće moći Edipovog kompleksa, etiologija homoseksulanosti 'muškobanjasta žena, žena sa energičnim crtama karaktera, koja je sposobna da izgura oca sa njegovog uobičajenog mesta' (Freud, Standard Edition, XI: 99), onda je, kako izgleda, to upravo opis majke kakvu je Freud imao, kao i oca zaista 'pomerenog' sa svog 'mesta'. Štaviše, kultura galicijskih Jevreja (Aškenaza) je opšte uzevši imala takve majke i očeve.

Za emancipovane Jevreje ova 'feminizacija' jevrejskog muškarca vrednovana je kao nešto negativno i sramno, posebno sa jačanjem dve pojave na kraju veka - mizoginije i homofobije. Ove pojave su u tom trenutku duboko isprepletane, dugujući to povezivanju muške homoseksualnosti sa pasivnošću, odnosno sa potrebom da se bude 'žensko', a mržnja prema ženskom podignuta je na viši nivo, nepoznat pre tog vremena. Tako se mizoginija vraca, u mnogo složenijem obliku, kao pokretačka snaga u korpusu Freudovih ideja.

Ovaj prelaz u Freudovom razmišljanju beleži subjektivaciju osobe koja proživljava 'otkrivanje' heteroseksualnosti tokom života, i on je video sebe kao tu novu vrstu muškarca, heteroseksulaca, potiskujuci svoje homoerotske želje. 'Heteroseksualnost', čije je načela potcrtao David Halperin, uključuje i čudnu ideju da 'normalan' muškarac nikada nece osetiti želju za drugim muškarcem.

Dva posebna događaja na kraju ovog veka možda su doprinela da Freud shvati opasnost njegovih teorija za njega samog: suđenje Oscaru Wildeu 1985. i diskusija o, i oko Ottoa Weiningera, zbog njegove tvrdnje o 'suštinski feminiziranom jevrejstvu'. Godine 1902. i 1906. desili su se i senzacionalni 'homoseksualni' skandali u Nemačkoj. Tradicionalna jevrejska muška pasivnost - povezana sa homoseksualnošću - postajala je veoma problematična u takvom okruženju.

U Nemačkoj je čak postojao anti-semitski homoerotski pokret ('Hans Blüher's Bund') koji je promovisao ideal homoseksualca kao super-muškarca, nasuprot 'degenerisanom i feminiziranom homoseksualcu, nalik pederu-Jevreju'. Kao što je Garber pisao 'ovde se takođe definicija homoseksualnosti preklapa sa stereotipima jevrejskog muškog identiteta, jer 'homoseksualac' može biti ili super-muškarac, izraženo muževan i potentan, i koji prema tome teži društvu drugih muškaraca (pre nego ženama koje su 'feminizirane' i 'prljave') ili, sa druge strane, 'degenerik', 'esteta', koje zamagljuje granice muškog i ženskog (Garber, 227). Mosse primećuje da je Benedict Friedländer, Jevrej i zastupnik prava homoseksualaca, tvrdio da su svi 'feminizirani' homoseksualci u onom drugom [gej] pokretu, pokretu Magnusa Hirschfelda - koji je Jevrej. Friedländer je bio povezan i sa najozloglašenijim anti-semitskim rasistima. Ne bi bilo sasvim pogrešno tvrditi da su zapravo pasivnost i feminiziranost bile veci problem u tom periodu nego sam homoerotizam; homofobija je tada bila gotovo u potpunosti mizoginična, u tesnoj vezi sa anti-semitizmom.

Gilman je pružio značajne informacije kroz posmatranje kako je jevrejstvo temeljno konstruisano kao homoseksualno u srednjoj Evropi fin-de-siécle-a: 'Moses Julius Gutmann primećuje da svi komentari o navodnom jačem seksualnom nagonu kod Jevreja nemaju osnova; oni su najcešće seksualni neurastenici. Treba istaći da je broj jevrejskih homoseksualaca neobično visok.' Ovo gledište je ponovio Alexander Pilcz, Freudov kolega sa odeljenja za psihijatriju univerziteta u Becu, koji je zabeležio da 'postoji relativno visoka zastupljenost homoseksualnosti među Jevrejima' (Gilman, 'Sigmund' 59-60). Književni locus classicus za ovo vezivanje je, naravno, Proust, za kog su i Jevreji i homoseksualci 'prokleta rasa'. Oba ova stanja za Prousta čine - 'neizlečivu bolest' (Garber 226; Sedgwick). Svi činioci, koji ulaze u sastav predstave o homoseksualcu, upotrebljavaju se i za Jevreje - promiskuitet, melanholija i pasivnost. Ovaj faktor i histerizacija Istočnog Jevreja (Ostjude) doveli su do izvesnog napuštanja teorije histerije, zajedno sa njenom etiologijom zavođenja u detinjstvu, odnosno fantazija u kojima otac zavodi sina, i do produkcije nepobitno heteronormativnog edipalnog narativa: 'Reci muškarcu 'Ti si histeričan' biva u ovim uslovima način da mu kažete 'Ti nisi muškarac' (Showalter, 'Hysteria', 291). Buduci da su u okviru ove kulture i muška histerija i homoseksualnost proizvodi i simptomi 'zamene roda' (gender inversion), preskočeno je nekoliko koraka i zaključeno: Jevrej je homoseksualan i histeričan i, shodno tome, nije muškarac. Kao odgovor na to izmišljena je slika normativno heteroseksualnog muškarca-Jevreja koja bi zamenila iskrivljenu sliku Ostjude-a, a njegova histerija - njegovo alternativno orodnjavanje (gendering) - bila je prva žrtva: 'Sve teorije psihoanalize rođene su iz histerije, ali je njihova majka umrla tokom porođaja' (Etienne Trillat, citirano u Showalter, 'Hysteria', 291). Edipov kompleks je Freudov romantični beg, vezan za njegovu porodicu, iz jevrejske homoseksualnosti u prefinjenu, falusnu heteroseksualnost .

Sa promenom u shvatanju seksualnosti tokom 1890-tih, uz homoseksualnost koja se identifikuje kao problem Jevreja - ne samo zbog istaknutog Magnusa Hirschfelda, već i posredstvom rastuće homofobije i anti-semitizma i pratećih predrasuda (koje je, u Pokretu hrišćanskih vrednosti, dokumentovao John Fout) Freudu je očajnicki bilo potrebno da sakrije ovu dimenziju svoje ličnosti. Kao što je Fout primetio u slučaju Adolfa Stoeckera, jednog od vodećih eksponenata pokreta 'moralne čistote' (porodičnih vrednosti) u Nemačkoj: ' bio je ogorčeni anti-semita, i mnogi od njegovih moralnih napada na Hirschfelda bili su u osnovi anti-semitski - homoseksualci su uvek opisivani kao da su izvan granica društva.' Freud je imao dobar razlog da bude uplašen: uporno povezivanje Jevreja sa homoseksualcima i homoseksualaca sa Jevrejima pretvoriće se, nakon nepunih pola veka, u masovne progone i ubistva i jednih i drugih, kakve svet nije do tada poznavao. Godine 1928. tipični nacistički list piše o 'neuništivoj vezi marksizma, pederastije i sistematske jevrejske kontaminacije' (Völkische Beobachter, citirano u Moeller, 400), a 1930. Wilhelm Frick, postavši ministar unutrašnjih poslova nacističke vlade, pozvao je na kastraciju homoseksualaca nazvavši ih 'jevrejskom gamadi' (Mosse, 158). Edipov kompleks, fantazija o muškosti kao muževnoj (misli se na konstrukciju 'muškarca', muškog subjekta, posredstvom Edipovog kompeksa, kao snažnog, muževnog/maskulinizovanog, kao 'standardnog', patrijarhalnog muškarca - prim. red.), kroz oba svoja momenta - željom za majkom (a ne ocem) i nasilnom neprijateljstvu prema ocu, pružio je Freudu psihosocijalni i kulturni zaklon za sopstveni strah.

Kasnije povezivanje Freuda sa homofobičnim pokretom mora se shvatiti prevashodno istorijski. Američki psihoanalitičari, koji su i sami bili homofobi, sistematski su naglašavali ove aspekte Freudovih teorija, od kojih se može izgraditi načelno homofobična psihologija. Rad samog Freuda sugeriše da je bio sve, sem homofoba .

Daniel Boyarin

Iz: Gay Histories and Cultures: An Encyclopedia, izd. George E. Haggerty, New York & London, 2000.

Bibliografija:
Abelove, Henry. 'Freud, Male Homosexuality and the Americans:' In The Lesbian und Gay Studies Reader. Henry Abelove, Michele Aina Bar ale, and David M. Halperin, eds. New York: Routledge, 1993,381-91.

Anzieu, Didier. Freuds Self-Analysis. P. Graham, trans. Preface by Masud R. Khan. Madison, Conn.: International Universities Press, 1986.

Biller, Peter. - Views of Jews from Paris around 1300: Christian or Scientific. - Studies in Church History 29 (1992): 187-207.

Boyarin, Daniel. -The Colonial Drag: Zionism, Gender, and Colonial Mimicry.- In Dimensions of (So-Called) Postcolonial Studies. Kalpna Seshadri-Crooks and Fawzia Alzal-Kahn, eds. Durham, N.C.: Duke University Press, 1998.

Boyarin, Daniel - What Does a Jew Want?: The Phallus as White Mask.- Discourse 19.2 (1997): 21-52.

Brenkman, John. Straight Male Modern: A Cultural Critique of Psfthoanalysis. New York: Routledge, 1993.

Dijkstra, Bram. Idols of Perversity: Fantasies of Feminine Evil in Fin-de-Siecle Culture. New York: Oxford University Press, 1986.

Ellenberger, Henri E The Discovery of the Unconscious.: The History and Evolution of Dynamic Psychiatry. New York: Basic Books, 1970.

Fout, John C. - Sexual Politics in Wilhelmine Germany: The Male Gender Crisis, Moral Purity and Homophobia. - Journal of the History of Sexuality 2.3 (1992):388-421.

Freud, Sigmund, and Sändor Ferenczi. The Correspondence of Sigmund Freud and Sändor Ferenczi: Vol. 1. 1908-1914. E. Brabant and P. Giampieri-Deutsch, eds. Ingeborg MeyerPalmedo and Peter T Hoffer, trans. Introduction by Andre Haynal. Cambridge: Harvard University Press, Belknap, 1993.

Garber, Marjorie. Vested Interests: Cross-Dressing and Cultural Anxiety. New York: Routledge, 1992.

Gilman, Sandor L. The Image of the Hysteric. - In Hysteria beyond Freud. Sandor L. Gilman, ed. Berkeley: University of California Press, 1993, 345-452.

Gilman, Sandor. Sigmund Freud and the Sexologists: A Second Reading.- In Reading Freud 's Reading. Sandor L. Gilman, Jutta Birmele, Jay Geller, and Valerie D. Greenberg, eds. Literature and Psychoanalysis. New York: New York University Press, 1994,47-76.

Halperin, David M. One Hundred Years of Homosexuality and Other Essays an Greek Love. New York: Routledge, 1990.

Heller, Peter. A Quarrel over Bisexuality. In The Turn of the Century: German Literature and Art, 1890-1915. Gerald Chapple and Hans H. Schulte, eds. Modern German Studies, vol. 5. Bonn: Bonvier, 1981, 87-116.
Hertz, Neil. Doras Secrets, Freud's Techniques. Diacritics 13 (1983):65-76.

Jones, Ernest. The Young Freud. In The Life and Work of Sigmund Freud. New York: Basie Books, 1953.

Major, Rene. Revolution of Hysteria. International Journal of Psychoanalysis, 55 (1974).

Masson, Jeffrey Moussaieff. The Assault an Truth: Freud's Suppression of the Seduction Theory. Harmmondsworth, England: Penguin, 1985.

Masson, Jeffrey Moussaieff, ed. and trans. The Complete Letters of Sigmund Freud to Wilhelm Fliess, 1887-1904. Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1985.

McGrath, William J. Freud's Discovery of Psychoanalysis: The Politics ofHysteria. Ithaca, N.Y: Cornell University Press, 1986.

Moeller, Robert G. The Homosexual Man Is a `Man,' the Homosexual Woman Is a `Woman,' Sex, Society, and the Law in Postwar West Germany. Journal of the History of Sexuality 4.3 (1994): 395-429.

Mosse, George L. Nationalism and Sexuality: Middle-Clans Morality and Sexual Norms in Modern Europe. Madison: University of Wisconsin Press, 1985.

Ramas, Maria. Freud's Dora, Doras Hysteria: The Negation of a Woman's Rebellion. Feminist Studies 6.3 (1980): 472-510.

Robinson, Paul. Freud and His Critics. Berkeley: University of California Press, 1993.

Schur, Max. Freud Living and Dying. New York: International Universities Press, 1972.

Sedgwick, Eve Kosofsky. Epistemology of the Closet. Berkeley: University of California Press, 1990.

Senelick, Laurence. The Homosexual as Villain and Victim in Fin-de-Siecle Drama. Journal of the History ofSexuality 4.2 (1993): 201-29.

Showalter, Elaine. Hysteria, Feminism, and Gender. In Hysteria beyond Freud. Sandor L. Gilman, ed. Berkeley: University of California Press, 1993, 286-344.

Showalter, Elaine, Sexual Anarchy: Gender and Culture at the Fin de Siecle. New York: Penguin Books, 1990.

Slipp, Samuel. The Freudian Mystique: Freud, Women, and Feminism. New York: New York University Press, 1993.

Sprengnether, Madelon. The Spectral Mother: Freud, Feminism, and Psychoanalysis. Ithaca, N.Y: Cornell University Press, 1990.

Pokreće Blogger.